Skysent Lu – Two Seconds Late

Δεν κρύβω ότι είναι η πρώτη φορά που γράφω για ελληνικό σχήμα, και μάλιστα κάτι που μάλλον είναι λίγο έξω από τα νερά μου.
Ποτέ δεν είναι αργά όμως να ανακαλύψει κανείς κάτι καινούριο, οπότε υπέκυψα στην πρόταση του αγαπητού μου Κώστα Πετρίδη που μου είπε να ρίξω μια «αυτιά» και να γράψω μετά και πέντε κουβέντες.
Τον δίσκο διατρέχει ένα διάχυτο 70s συναίσθημα, τόσο στον τρόπο σύνθεσης όσο και στον τρόπο παιξίματος, αλλά μην πηγαίνει ο νους μας κατευθείαν στους σκληρότερους/ βαρύτερους (μουσικά) εκπροσώπους της προαναφερθείσας δεκαετίας.
Απλά κομμάτια, με riffs και μελωδίες που μου ηχούν ευχάριστα καθώς οδηγώ στην περιφερειακή/ παραλιακή, και ένας καλός τραγουδιστής χωρίς να είναι υπερβολικός. Λίγο groovy, λίγο heavy, λίγο alternative, λίγο stoner σε σημεία (βλ. «Loneliness of my Heart»), ωραίες μπασογραμμές και riffs, λίγο απ’ όλα. Σεβαστό και με προοπτική.
Εκεί δε, που πάει να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρον το πράγμα είναι στο εννιάλεπτο «Into The Night» όπου ξεκινούν ακουστικά για να καταλήξουν σε ωραία ανάπτυξη/ ξέσπασμα (κάτι σαν Black Sabbath με Metallica ίσως, ενώ στο δεύτερο σπάσιμο του κομματιού μου ήρθαν στο μυαλό ανεπαίσθητα και οι Tool…Όσο βρήκαν κάποιοι επιρροές από King Diamond εδώ πέρα, άλλο τόσο βρήκα εγώ νερό στη Σαχάρα…), ενώ μου άρεσε και το μπαλλαντοειδές «Few Moments» με τα ωραία του leads. Περισσότερα...

Phoenix Catscratch: "Nectar & Wrinkles"

Εντός.... παγωμένα τοιχώματα, με παχνισμένες αναπνοές και αλαφιασμένα tempo.
Καλπάζοντας σαν τρένο με εκκωφαντικούς ηλεκτρικούς βρυχηθμούς θα
περάσουμε μέσα από το σκοτεινό σας δωμάτιο, το άλογο..

Ξεκίνημα ή τερματικός σταθμός του τραίνου για τον δρόμο προς την λύτρωση με το όνομα "Nectar and Wrinkles". Λύτρωση από τα πάθη, από τις σκέψεις, από τις αναμνήσεις. Λύτρωση από ό,τι μπορεί να βαρύνει τη ψυχοσύνθεση ενός ανθρώπου που δε σταματά να πλάθει τον εαυτό του προχωρώντας στη ζωή. Ο δρόμος προς την κάθαρση και τον ήλιο ανοίγεται μέσω ενός -απροσδιόριστης ταυτότητας- χορευτικού Χάους, μέσα από
προσωπικές αναμνήσεις που κινούνται σε post punk, no wave, minimal wave ή shoegaze ήχους, ώστε οι διαφορετικές διαδρομές πέντε ανθρώπων να συναντηθούν σε έναν Κοινό Τόπο.

Περισσότερα...

Lou Reed & Metallica: Lulu

Η μετριότητα είναι μια λέξη με την οποία συμβιβάστηκαν οι περισσότεροι από τους παλιούς οπαδούς των Metallica, την τελευταία εικοσαετία. Την κολοσσιαία επιτυχία του Black Album, επακολούθησε μια σειρά από καβγάδες, εξαρτήσεις, αποτοξινώσεις και μέτριες κυκλοφορίες. Βαθμιαία, οι Metallica μετατράπηκαν σε ένα κορυφαίο συγκρότημα επιδείξεων, με εκπληκτικές επιδόσεις στις συναυλίες τους, αλλά και με μέτριες δισκογραφικές δουλειές. Αποκορύφωμα αυτής της μετριότητας φάνηκε πως ήταν το St.Anger, το οποίο διεκδικούσε μέχρι πριν λίγες μέρες τον τίτλο του χειρότερου δίσκου ενός συγκροτήματος.
Και λέω διεκδικούσε, γιατί το Lulu είναι εδώ και ο συναγωνισμός είναι πέρα για πέρα ανούσιος.

Περισσότερα...