rockarolla-radio-logo
listen-live

                       .

Sting in the tail - Scorpions

Από μικρός, όταν διάβαζα τις δισκοκριτικές στα περιοδικά της εποχής, είχα κάποιες απορίες που δεν απαντήθηκαν ποτέ.

του Παντελή Τύπου

 

Με ποιο κριτήριο δίνεις σε ένα δίσκο τον τίτλο του αριστουργήματος? Με ποιο κριτήριο τον χαρακτηρίζεις αδιάφορο? Με ποιο κριτήριο τον θάβεις? Αλλά και άλλες, ακόμη πιο σημαντικές.

Όταν οι γνώσεις σου πάνω στα μουσικά όργανα περιορίζονται στη μελόντικα που μάθαινες στο Δημοτικό και όταν, επίσης, δεν έχεις σηκωθεί στη ζωή σου για να μιλήσεις σε ένα ακροατήριο εκατό ατόμων, πως είναι δυνατό το να κρίνεις το έργο ενός καλλιτέχνη που δίνει συναυλίες μπροστά σε εκατοντάδες ή χιλιάδες ανθρώπους? Και, τέλος, πως είναι δυνατό το να κρίνεις τον καλλιτέχνη εσύ, ο άτεχνος, και, από πάνω, να πληρώνεσαι κιόλας?

Γιατί τα γράφω όλα αυτά? Μα, για να ξεκαθαρίσω, παραφράζοντας τα λόγια του αειμνήστου Φρέντυ Γερμανού, πως έχω τόση σχέση με τους επαγγελματίες κριτικούς, όση είχε και ο Ιουστινιανός με τους punks. Ό,τι διαβάζετε από εμένα, αν και εφόσον μου κάνετε την τιμή να το διαβάζετε, θα είναι οι σκέψεις ενός απλού εραστή της Μουσικής. Και αν ποτέ αδικήσω κάποιον καλλιτέχνη, να είστε σίγουροι πως δε θα το κάνω με υστεροβουλία. Πάμε τώρα στο προκείμενο...

Όταν έμαθα πως η κυκλοφορία του Sting in the tail θα συνδυαστεί με την οριστική διάλυση των Scorpions, τα συναισθήματα μου ήταν ανάμεικτα. Όταν έχεις γεννηθεί στις αρχές της δεκαετίας του 70 και η πρώτη σου επαφή με το Rock έγινε κάπου στα μέσα εκείνης του 80, είναι δεδομένο πως μεγάλωσες με αυτή τη σπουδαία μπάντα. Βέβαια, από ένα σημείο και μετά έπαψα να ασχολούμαι μαζί τους. Η έντονη αλλαγή του ήχου τους και ο ξεκάθαρος προσανατολισμός τους προς το αμερικανικό κοινό ήταν κάτι που ξέφευγε από τα δικά μου γούστα. Έμειναν όμως στην καρδιά μου. Και πίστευα πως το Sting in the tail θα είναι ένα μουσικό ταξίδι στη χρυσή τους εποχή, κατά την ταπεινή μου άποψη, των Lovedrive και Blackout. Τελικά, κάτι τέτοιο δεν έγινε πραγματικότητα.

Το Sting in the tail είναι άλλο ένα άλμπουμ των Scorpions που θα λατρέψουν όσοι τους γνώρισαν και τους αγάπησαν από τις αρχές της δεκαετίας του 90 και μετά. Ο προσανατολισμός τους παραμένει, ξεκάθαρα, προς το αμερικανικό κοινό και δεν είναι λίγες οι φορές που ο ήχος τους μπορεί να χαρακτηριστεί ως εύπεπτος. Εννοείται, βέβαια, πως κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητα κακό. Ωστόσο, δεν είναι το CD που θα ακούει κανείς από την αρχή μέχρι το τέλος. Υπάρχουν τρία τραγούδια που πιστεύω πως ξεχωρίζουν, τα The good die young, No limit και το εξαιρετικό Lorelei, το οποίο και έχω λατρέψει. Κατά τα άλλα… Οι Scorpions μας αποχαιρετούν με ένα άλμπουμ που σίγουρα θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο και με μια παγκόσμια περιοδεία, από την οποία όλοι οι θαυμαστές τους, παλαιοί και νεότεροι, περιμένουν πολλά.

Ας ελπίσουμε πως, τουλάχιστον, οι εμφανίσεις τους στην Ελλάδα θα είναι αντάξιες των προσδοκιών μας.

Παντελής Τύπου

FACEBOOK

Twitter

OTHER PROFILES

myspace

e-radio
 
greekradios