rockarolla-radio-logo
listen-live

                       .

Wrathblade – “Into The Netherworld’s Realm”

Wrathblade – “Into The Netherworld’s Realm” (Eat Metal Records, 2012)
Είναι από εκείνες τις φορές που χρειάζεται να περάσει κάποιος καιρός ώστε να καταφέρεις να αποτιμήσεις έναν δίσκο έτσι όπως του αξίζει. Έτσι όμως αποκτά υποσυνείδητα τις διαστάσεις που του αναλογούν και σε συντροφεύει για όλη την υπόλοιπη ζωή σου. Δυσκολεύτηκα και δυσπίστησα αρχικώς για την αξία των Wrathblade.Μέχρι που ήρθε και η συναυλία του περασμένου Σαββάτου (16 Ιουνίου), ανοίξαν οι ουρανοί και είδον το φως το αληθινόν.


Ένα ισοπεδωτικό συγκρότημα της εγχώριας σκηνής έρχεται να αποκαταστήσει την τάξη στον επικό ήχο με την πρώτη του επίσημη κυκλοφορία. Και το όνομα αυτού, “Into The Netherworld’s Realm”. Έχοντας ήδη κυκλοφορήσει στο τέλος του προηγούμενου έτους το “Reins of Doom” demo, και αρκετά χρόνια πριν (Απρίλιος του 2006) το “War of the Titans” 7’’, ήρθε η ώρα να εξαπολύσουν, το Μάρτιο του 2012 το προαναφερθέν και να σπείρουν τον όλεθρο.
Μια επιβλητική Λερναία Ύδρα που καταβροχθίζει κάθε ανυποψίαστο, κουβαλώντας το δηλητήριο των Ιερών Τεράτων του είδους που ακούνε στα ονόματα Omen, Manilla Road, Running Wild, Slough Feg, έχοντας νεύρο, τσαμπουκά αλλά όντας παράλληλα μελετημένο ως την τελευταία λεπτομέρεια. Εδώ δεν υπάρχει μέτρια στιγμή, και είναι μία από εκείνες τις φορές όπου έχοντας μείνει με το στόμα ανοιχτό καθώς η βελόνα σταματά στο τέλος της Β’ πλευράς, βάζω το δίσκο να ξαναπαίξει από την αρχή. “God Defying Typhoeus” (έτσι το απεφάσισαν τα παιδιά, η είσοδος στον κόσμο όπου το σπαθί και ο βαρβαρισμός έχουν τον τελευταίο λόγο ενάντια στον εκπολιτισμό, να γίνει με αυτό το έπος), “Dream Trap (Doomopolis pt. 1), Reins of Doom (God of War pt. 1) (τερατώδες lead, μα το Δία!), “Flee To Freedom” (με rhythm section που οργιάζει, η μπασογραμμή – Γιώργος Κουμπαρούλης -   σκοτώνει, ενώ ο Γιάννης Αλεξανδράκης σφυροκοπάει τα δέρματα των τυμπάνων ανελέητα), ο Νίκος Βαρσάμης τραγουδάει σαν να μην υπάρχει αύριο, και οι Χρήστος Μόσαλος και Νίκος Σωτηρίου πλέκουν επικές και αντρίκιες μελωδίες και riffs, βγαλμένα κατευθείαν από τη Δεύτερη Ηρωική Εποχή του επικού Heavy Metal.

Έχουμε πήξει πια στους Σκανδιναβούς νεοεμφανιζόμενους σωτήρες του Heavy Metal. Και επίσης έχουμε πήξει στον κάθε βλάκα που ακουμπάει τριψήφια νούμερα για “cult” μετριότητες. Η απάντηση δόθηκε απ’ την Ελλάδα. Μέσα σε όλο αυτόν τον κακό χαμό που αντιμετωπίζουμε, όλες τις δυσκολίες που μέρα με τη μέρα μας γονατίζουν, οι Wrathblade κατέθεσαν ένα δίσκο άξιο να μας συντροφεύει και να μας δίνει κουράγιο και δύναμη να αντιμετωπίζουμε την σκληρή πραγματικότητα. Και το έκαναν διατηρώντας ταπεινότητα, χαμηλό προφίλ και πλήρη επίγνωση του μονοπατιού που επέλεξαν να βαδίσουν. Δεν έχω άλλα λόγια, όσο το Heavy Metal μας έχει στις τάξεις του τέτοια συγκροτήματα ποτέ δεν θα πεθάνει. Οι Wrathblade κρατούνε τον πυρσό ψηλά δείχνοντας το δρόμο. Θα ακολουθήσουμε; Μετά περισσής βεβαιότητος απαντώ: Ναι!
9/10 – Απόστολος Τζώτζης
Υ.Γ. Κανονικά δεν θα το ανέφερα, αλλά πρέπει να ειπωθεί για να καταλάβει ο αναγνώστης πόσο ζούνε αυτά τα παληκάρια το Heavy Metal: προ ημερών, ο Χρήστος Μόσαλος, κιθαρίστας και συνθέτης του γκρουπ, έπαθε ένα ατύχημα στην εργασία του με αποτέλεσμα να χάσει ένα μικρό κομμάτι από το αριστερό του δάχτυλο (οι κιθαρίστες ήδη πονάνε νομίζω). Αμέσως μετά, τηλεφώνησε στο Νίκο Παπακώστα (παραγωγός του δίσκου μεταξύ άλλων) ζητώντας του να τον αντικαταστήσει προκειμένου να μην ακυρωθεί το live τους στη Θεσσαλονίκη. Και εννοείται πως ήταν στην πρώτη γραμμή όση ώρα έπαιζαν οι Wrathblade. Heavy Metal ρε μουνιά. Τελεία και παύλα.

FACEBOOK

Twitter

OTHER PROFILES

myspace

e-radio
 
greekradios