rockarolla-radio-logo
listen-live

                       .

AC/DC, live in Sofia!

Υπήρχε περίπτωση να περάσουν από τα μέρη μας οι AC/DC και το Rockarolla να μην είναι εκεί? Ασφαλώς όχι!

του Παντελή Τύπου

 

 

Πήγαμε, είδαμε, ακούσαμε, δακρύσαμε και σας μεταφέρουμε, όσο αυτό είναι δυνατό, τα όσα ζήσαμε στις 14 Μαΐου.

Λένε πως ο ασφαλέστερος τρόπος για να κρίνει κανείς μια συναυλία είναι το να κοιτάξει τα πρόσωπα των όσων την έχουν παρακολουθήσει καθώς θα αποχωρούν. Με βάση αυτό, η συγκεκριμένη συναυλία ήταν, όπως και εκείνη της Αθήνας, μια πραγματικά συγκλονιστική εμπειρία. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Και η αρχή, λυπάμαι που το λέω, δεν ήταν καλή. Σε τέτοια συναυλιακά γεγονότα, όπου υπάρχει και αθρόα προσέλευση ανθρώπων από άλλες χώρες, η σωστή οργάνωση είναι κάτι παραπάνω από σημαντική. Αγοράσαμε τα εισιτήριά μας, όπως και η πλειοψηφία των εκδρομέων, μέσα από το site της Eventim, η οποία και είχε αναλάβει το συγκεκριμένο οργανωτικό κομμάτι. Βλέποντας πως το να μας αποσταλούν ταχυδρομικά δύο εισιτήρια θα είχε σαν αποτέλεσμα το να χρεωθούμε, ουσιαστικά, την τιμή ενός τρίτου, επιλέξαμε το να τα παραλάβουμε από τα εκδοτήρια ή τα γραφεία της εταιρίας. Πόσο μάλλον, από τη στιγμή που είχαμε ήδη αποφασίσει πως θα ταξιδεύαμε μια μέρα πριν τη συναυλία και θα είχαμε στη διάθεσή μας αρκετό χρόνο. Το απαντητικό mail που είχαμε λάβει από την εταιρία, έλεγε πως μπορούσαμε να τα παραλάβουμε είτε από το εκδοτήριό τους, στη διασταύρωση των οδών V. Levski και G. Ignatief, είτε από τα κεντρικά τους γραφεία, Nikola Vapcarov 10. Επιλέξαμε το πρώτο, μια και ήταν κοντά στο διαμέρισμά μας, αλλά και στο στάδιο. Πήγαμε στη διασταύρωση, κοιτάξαμε δεξιά, κοιτάξαμε αριστερά, εκδοτήρια δεν υπήρχαν πουθενά. Μπήκαμε σε μαγαζιά, ρωτήσαμε περαστικούς, άκρη δε βγάλαμε. Επόμενη επιλογή μας, το να πάμε στο στάδιο για να πάρουμε πληροφορίες. Αλλά και εκεί, το να συνεννοηθείς με τους σεκιουριτάδες ήταν αδύνατο αν δε μιλούσες μόνο βουλγαρικά. Επιστροφή και πάλι στη διασταύρωση Levski και Ignatief και νέα αναζήτηση, αλλά μάταια. Μας έμενε μόνο μια επιλογή. Και αυτή δεν ήταν άλλη από το να πάμε στα κεντρικά της Eventim, με ταξί και με συνολικό χρόνο μετακίνησης για το πήγαινε-έλα σχεδόν μιάμιση ώρα. Με τα πολλά, φτάσαμε στο νούμερο 10 της οδού Vapcarov και περπατήσαμε προς την είσοδο των γραφείων, αλλά όσο τα είδατε εσείς ανοιχτά, άλλο τόσο τα είδαμε και εμείς! Από υπαλλήλους μιας άλλης εταιρίας, μάθαμε πως τα γραφεία… θα έμεναν κλειστά την ημέρα της συναυλίας και πως θα άνοιγαν κάποια εκδοτήρια έξω από το στάδιο Vasili Levski, από το μεσημέρι και μετά. Εννοείται πως πήγαμε και πάλι στο γήπεδο, εννοείται πως δε ξεσπάσαμε στη μια και μοναδική υπάλληλο που βρήκαμε στα εκδοτήρια (υπάλληλος είναι, ό,τι της λένε κάνει), εννοείται όμως και πως η συμπεριφορά της Eventim απέναντι στους πελάτες της είναι απαράδεκτη και πως σχετικό κείμενο θα σταλεί σύντομα και στο management των AC/DC.

Η συνέχεια της ημέρας, ευτυχώς, ήταν διαφορετική. Συνάντηση με το υπόλοιπο group της αποστολής του Rockarolla για φαγητό και καφέ, αρκετή χαλάρωση πριν τη συναυλία και τελικά, λίγο μετά τις 6 το απόγευμα, ξεκίνημα για το στάδιο. Υπήρχε αρκετό στριμωξίδι, λόγω των συνεχών ελέγχων, αλλά αυτό δε φάνηκε να επηρεάζει αρνητικά κανέναν. Λίγο πριν περάσουμε από τον τελευταίο έλεγχο, ακούσαμε τις πρώτες νότες από τη μουσική των Konkurent. Μια Βουλγάρα φίλη, με την οποία συναντηθήκαμε την επόμενη μέρα, περιέγραψε τους Konkurent σαν ένα είδος τοπικού ραδιοτηλεοπτικού μαϊντανού. Εμένα πάντως μου φάνηκαν αρκετά συμπαθητικοί, παρόλο που δε καταλάβαινα λέξη από τους βουλγαρικούς στίχους τους. Σαν συγκρότημα, υπάρχουν από το 1986 και έχουν κυκλοφορήσει δέκα συνολικά δίσκους, οι τρεις εκ των οποίων ηχογραφημένοι ζωντανά. Φαντάζομαι πως το να παίξουν σε ένα κατάμεστο από κόσμο στάδιο, όπως ήταν προχθές το Vasili Levski, αποτελούσε πρόκληση για αυτούς και φαίνεται πως στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων.

 

Όσο βράδιαζε όμως, τόσο μεγάλωνε και η ανυπομονησία μας. Και η εισαγωγή, η ίδια ακριβώς που είχαμε απολαύσει τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα, δεν άργησε να ξεκινήσει. Το τρένο, ο Brian στο κουπέ, ο Angus στη μηχανή, τα κορίτσια, το σπασμένο φρένο, η έκρηξη και οι AC/DC βρίσκονταν επιτέλους στη σκηνή με το Rock ‘n Roll Train τους, ενώ το κοινό, το απίστευτα εκδηλωτικό κοινό της Βουλγαρίας, παραληρούσε. Ο Angus με το μαλλί να έχει μακρύνει αρκετά, έδειχνε να βρίσκεται σε τρελά κέφια. Ο Brian, σε ένα ασταμάτητο πάνω-κάτω στη σκηνή και το τεράστιο διάδρομο. Πιο πίσω στη σκηνή, ο Malcolm, ο Cliff και ο Phil, πάντα σταθεροί και αλάνθαστοι και, όχι λίγες φορές, με ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη.

Συνέχεια με το Hell ain’t a bad place to be και μετά Back in Black, Big Jack, και όλα (σχεδόν) τα τραγούδια που είχαμε απολαύσει και στην Αθήνα. Μεγάλος χαβαλές στο The Jack, με τον Angus να απαλλάσσεται από τα περιττά ρούχα και με τα κορίτσια της Βουλγαρίας να αποδεικνύουν, παρά τα όσα λέγονται, πως είναι πολύ πιο συντηρητικά από τα δικά μας. Η τεράστια καμπάνα, η φουσκωτή Rosie, το τρελό show του Angus στο Let there be rock, όλα μαζί, ένα τρελό party, μια μοναδική εμπειρία που μπορεί να καταλάβει κανείς μόνο αν την έχει ζήσει. Και μετά, διάλειμμα λίγων λεπτών και Highway to hell, πριν το επικό κλείσιμο με τα κανόνια του For those about to rock, τα δάκρυα να κυλούν και την αποθέωση.

Ξεκίνησα, λέγοντας πως ο ασφαλέστερος τρόπος για να κρίνει κανείς μια συναυλία είναι το να κοιτάξει τα πρόσωπα των όσων την έχουν παρακολουθήσει καθώς θα αποχωρούν. Βγαίνοντας, λοιπόν, από το Vasili Levski, το μόνο που έβλεπε κανείς ήταν χαρούμενα πρόσωπα. Χαρούμενα πρόσωπα ανθρώπων που έδωσαν το 1/5 ή και το 1/4 του μισθού τους (αν δείτε το μέσο μισθό στη Βουλγαρία, θα καταλάβετε τι εννοώ) για να δουν τους AC/DC, ανθρώπων που ταξίδεψαν από άλλες χώρες, ανθρώπων που ήθελαν να πάρουν μέρος σ’αυτό το τρελό party. Χρειάζεται, άραγε, να γράψω κάτι άλλο? Brian, Angus, Malcom, Phil, Cliff, σας ευχαριστούμε θερμά που περάσατε, και πάλι, από τη γειτονιά μας. Μέχρι την επόμενη φορά, we salute you!

 

Setlist: Rock N' Roll Train Hell Ain't a Bad Place to Be Back in Black Big Jack Dirty Deeds Done Dirt Cheap Shot Down in Flames Thunderstruck Black Ice The Jack Hells Bells Shoot to Thrill War Machine High Voltage You Shook Me All Night Long T.N.T. Whole Lotta Rosie Let There Be Rock Highway to Hell For Those About to Rock (We Salute You)

FACEBOOK

Twitter

OTHER PROFILES

myspace

e-radio
 
greekradios