rockarolla-radio-logo
listen-live

                       .

{fcomment}

Κωνσταντίνος Β έως το Ω…

 

Της Ρένας Καλπάκη

 

Το Α ανήκει στους Atari το support γκρουπ που κάποιες στιγμές νοσταλγούσαμε κατά τη διάρκεια του live του πρωταγωνιστή…

Βαρεθήκαμε στην αρχή…και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός!

«Για ένα παγκάκι» είπε πως έγραψε το μουσικό κομμάτι που δε διέφερε καθόλου από το προηγούμενο…

Δεν άντεξαν πολλοί μέχρι το τέλος της συναυλίας. Σταδιακά ο χώρος γύρω μας γινόταν όλο και πιο ευρύχωρος.

Εάν στο θέατρο φαίνεται ο καλός ηθοποιός, στη σκηνή άραγε φαίνεται ο καλός μουσικός/τραγουδιστής? Η καλή μουσική- σε όποιο είδος και αν ανήκει- σε παρασέρνει, σε ταξιδεύει. Το ίδιο και ο δυνατός στίχος, ακόμη και αν δεν τον γνωρίζεις. Ήξερα ποιον και τι θα άκουγα, αλλά δεν το άκουσα. Μονότονη, φτωχή, απλοϊκή η μουσική παραγωγή. Το πρώτο 20λεπτο περίπου ήθελα να πάω ν’αλλάξω το πρόγραμμα στον υπολογιστή του χειριστή. Ακόμη και το δυνατό χαρτί του Κωνσταντίνου, ο στίχος, πολλές φορές έπεφτε μέσα στις λούπες.

Και τι Ζητάω! Μια ευκαιρία στο μοναδικό, ποιητικό, μελωδικό κόσμο σου να πάω! Άνοιξέ μου επιτέλους την πόρτα! Λίγες, μικρές ευχάριστες αναλαμπές…

΄Ηχος μόνο..τώρα που πέρασε το πρώτο μισάωρο, μήπως να συνθέταμε και μουσική?

Θα μου άρεζε, αν δημιουργούσε ατμόσφαιρα…

Ιονισμένη συναισθηματικά η ατμόσφαιρα.

Κύμα! Επιτέλους ήρθε- αναμενόμενα τελευταίο- και επιτέλους έγινε αυτό που θέλαμε από την αρχή! Να χαθούμε στη μουσική!

Λίγος, δυστυχώς …

Μουσική…δωματίου. Εκεί θέλω να σε κρατήσω και ν΄απολαμβάνω στερεοφωνικά τα λόγια σου.

«ΌταΝ σε κοιτάζω δεν ξέρω τι θέλω, μοιάζει με εικόνα παγωμένη από έργο».

«Ξημερώνει μα για κάποιον είν' αργά»…

΄Ο,τι και να πω, φταίει μάλλον το Π.

Προσδοκία, η μητέρα της απογοήτευσης. Προσδοκία ότι ο καλλιτέχνης που έχει αναδείξει την ηλεκτρονική μουσική όσο λίγοι, θα με βάλει στο «τριπάκι», θα με κάνει να…ψιθυρίσω τις εικόνες του. Μάλλον τα συναισθήματα υπέστησαν βραχυκύκλωμα.

ΑναΡωτιέμαι μήπως δεν πάτησαν τα κατάλληλα προγράμματα στον υπολογιστή

Στίχοι! Το μεγάλο σου οπλοστάσιο. Μίλα μου τα ποιήματά σου να με «φτιάξεις». «Οι καρδιές μας χτυπούν»…συνέχισε έτσι… «σαν παιδιά που ορίζουν το τέλος»…κι άλλο… «νιώθω πως η αγάπη είναι εδώ»…έλα, και βγήκαμε από τη λούπα… «και δεν είναι πάθος μα στέγη»…το νιώσαμε..!

Τροβαδούρος της αγάπης την είδε στο τέλος με τραγούδια έξω από τα νερά του, οπότε:

Υπομονή χρειαζόταν στα δύο ανκόρ, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες να μας χαρίσει προσωπικές στιγμές τραγουδώντας μόνο με την κιθάρα του. Οι φωνητικές του ικανότητες θύμιζαν αυτούς που στήνονται σε talent shows νομίζοντας ότι είναι ο Πάριος. Λυπάμαι, αλλά δεν περνάτε στον επόμενο γύρο!

Φτάνουμε στο τέλος και ήδη πολλοί μιλάνε μεταξύ τους κοιτάζοντας αδιάφορα.

Χάρηκα που τα ανκόρ ήταν σύντομα.

Ψάχνω κάτι θετικό να πω για το τέλος, αλλά βρίσκω μόνο αγαπημένους στίχους:

… «και σαν χρόνος γυρνά όλο αυτό που ποτέ δεν τελειΩνει»…

 

 

 

FACEBOOK

TWITTER

Twitter