rockarolla-radio-logo
listen-live

                       .

{fcomment}

2310 Festival / Judas Priest - Epitaph, Live review

judaspriest2403112310 Festival live review- Judas Priest "Epitaph"

Το “2310 Festival” αν και ξεκινησε για διήμερο  (Τετάρτη 6 και Πέμπτη 7 Ιουλίου) κατέληξε να είναι η εμφάνιση των Judas Priest στη Θεσσαλονίκη με support τους Whitesnake και τους Firewind. Η δεύτερη μέρα ακυρώθηκε γεμίζοντας απογοήτευση τους φίλους των James και  των Suede, που όμως σύμφωνα με τους διοργανωτές θα είναι εδώ το Φθινόπωρο.
Πάντως η ιδέα για ένα ροκ φεστιβάλ στις αρχές Ιουλίου (ή και τέλη Ιουνίου) που θα γίνεται κάθε χρόνο στη Θεσσαλονίκη με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο και πιστεύω ότι θα τα πάει καλά. Στην περίπτωσή μας ένα από τα περίεργα που είχαμε τις μέρες που προηγήθηκαν ήταν ότι δεν ακούστηκε σχεδόν πουθενά ο όρος “Epitaph” όπως ονόμασαν οι Priest την τελευταία τους περιοδεία. Κάποιοι από αυτούς που βρέθηκαν στο Καυταντζόγλειο έδειχναν να πιστεύουν ότι το Epitaph είναι πιθανόν ο νέος τους δίσκος.


Όσον αφορά την τιμή του εισιτηρίου, πριν ζήσουμε αυτό που ακολούθησε, τη θεωρήσαμε όλοι λίγο τσιμπημένη. Προσωπικά, μετά από όσα περιγράφω παρακάτω, νομίζω ότι η τιμή ήταν μια χαρά. Αντίθετα καθόλου “μια χαρά” δεν ήταν οι τιμές σε ότι αγόραζε κανείς μέσα στο γήπεδο κατά τη διάρκεια της συναυλίας. Για παράδειγμα τα 4 ευρώ για 330 ml ελληνικής μπύρας είναι αισχροκέρδεια Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει αλλά όταν με 5 ευρώ μπορείς να έχεις μισό λίτρο γερμανική ή τσέχικη μπύρα σε γνωστές μπυραρίες της πόλης τότε έχουμε θέμα.
Ο καιρός, παρά τις “αυξημένες πιθανότητες βροχοπτώσεων τις απογευματινές ώρες” που πρόβλεπαν οι μετεωρολόγοι δεν είχε εκπλήξεις. Ωραίο καλοκαιρινό βράδυ με ένα ελαφρύ αεράκι να φυσάει ήταν ότι έπρεπε για headbanging.
Πλησιάζοντας το Καυταντζόγλειο ένιωθες τον "φεστιβαλικό" χαρακτήρα μέσα και έξω από το γήπεδο. Δεκάδες αυτοκινούμενα καταστήματα πρόσφεραν T-shirts, καπελάκια, σημαίες και όλα τα σχετικά. Από δίπλα καντίνες με hot-dog αλλά και ψησταριές με σουβλάκια, ψητά καλαμπόκια και πολλές πολλές μπύρες. Ένα αληθινό Ροκ πανηγύρι αλά ελληνικά.
Η σκηνή στημένη μπροστά από το πέταλο της βορειοδυτικής πλευράς δήλωνε ότι οι διοργανωτές δέσμευσαν περίπου το ένα τρίτο του γηπέδου. Σίγουρα όλοι μας θα θέλαμε να βρίσκεται στο απέναντι πέταλο και ο κόσμος να γεμίσει τα δύο τρίτα του γηπέδου αλλά η υπόθεση ροκ στην Ελλάδα είναι λίγο πονεμένη ιστορία.

Οι Firewind
Τους Firewind δυστυχώς δεν τους πρόλαβα επί σκηνής. Κατά τις εφτά και τέταρτο που έφτασα έξω απ’ το γήπεδο αυτοί κόντευαν να τελειώσουν. Από όσο μπορούσα να ακούσω έπαιζαν καλά και ο κόσμος ήταν ενθουσιασμένος. Όταν μπήκα μέσα και ρώτησα την παρέα πως τους φάνηκαν όλοι συμφωνούσαν ότι ήταν εντάξει. Ντυμένοι στα μαύρα με καλή κίνηση έκαναν ένα όμορφο show. Το παίξιμό τους δεμένο. Γενικά μια παρουσία που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα αντίστοιχα ξένα γκρουπ.

Οι Whitesnake
Τέσσερεις μήνες μετά την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ και οι Whitesnake για άλλη μία φορά live στη Θεσσαλονίκη. Καταρχήν το Forevermore είναι κατά γενική ομολογία  ένα άλμπουμ με το οποίο έρχονται να μας πουν ότι είναι εδώ και ότι έχουν ακόμα να πούνε πολλά. Μετά από αυτά, κι όπως άλλωστε θα περίμενε κανείς, η εμφάνισή τους μόνο το χαρακτήρα της "αρπαχτής" δεν είχε. Η φωνή του Coverdale σε πολύ καλή κατάσταση, η μπάντα κεφάτη  και καλοστημένη και η όλη παρουσία - χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό - δεν υστερούσε σε τίποτα. Εδώ θέλω να σημειώσω το ότι, κατά τη γνώμη μου, τα τελευταία χρόνια οι Whitesnake αδικούν τον εαυτό τους παίζοντας σαν δεύτερο όνομα δίπλα σε άλλους. Αυτό, πέρα από θέμα prestige, σημαίνει και ότι όλος ο εξοπλισμός ήχου και σκηνικών υπολειτουργεί ώσπου να εμφανιστεί "το πρώτο όνομα". Στη χθεσινή τους εμφάνιση ουσιαστικά ο φωτισμός ήταν χαμένος ενώ δεν υπήρχαν καθόλου λέιζερ, καπνοί και όλα εκείνα τα εφέ που φτιάχνουν ένα rock show.  Βγήκαν και παίξανε κάτω από το φυσικό φως της μέρας που έφευγε και τα καταφέρανε μια χαρά. Ο ήχος, αν και λίγο φτωχός, ήταν ο καλύτερος ήχος που είχαν οι Whitesnake από όσες φορές τους άκουσα στη Θεσσαλονίκη. Η κίνηση όλων επάνω στη σκηνή όμορφη με τον ντράμερ να ξεσηκώνει τον κόσμο τόσο με τα ακροβατικά, του στυλ τρεις μπαγκέτες στον αέρα που τις αλλάζει διαδοχικά χωρίς να σταματάει να παίζει, όσο και με το πεντάλεπτο και βάλε σόλο του. Με δυό λόγια η κάτι λιγότερο από μιάμιση ώρα παρουσία τους ήταν αξιοπρεπέστατη και κατάφεραν να ενθουσιάσουν τον κόσμο σε βαθμό που κανα-δυό θερμόαιμοι άναψαν και κάποιους πυρσούς.



Epitaph after "...forty fucking years".
Οι Judas Priest  κατά γενική ομολογία είναι, μαζί με τους Iron Maiden, οι πατριάρχες του Heavy Metal. Τα δύο συγκροτήματα ακολουθώντας παράλληλη πορεία θυμίζουν λίγο το δίδυμο Al Pacino - Robert De Niro, που όλοι τους θεωρούν κορυφαίους, ο καθένας όμως για - διάφορους λόγους - προτιμάει λίγο παραπάνω τον έναν από τους δύο. Προσωπικά πιστεύω ότι οι Judas Priest είναι λίγο πιό κοντά στον Al Pacino, μιας και οι ρόλοι του είναι κάπως πιό δύσκολοι και θέλει να είσαι εξοικειωμένος με κάποια πράγματα για να μπορέσεις να "δεις" όλα εκείνα που έχει να δώσει. Αρκετά όμως με τον κινηματογράφο. Από 'δώ πέρασε ο Επιτάφιος των Judas Priest, αφού αυτή θα είναι η τελευταία τους παγκόσμια περιοδεία μετά από... "forty fucking years"  όπως μας είπε και ο κύριος Rob Halford από σκηνής.
Οι Whitesnake είχαν ολοκληρώσει την εμφάνισή τους λίγη ώρα νωρίτερα και ώσπου οι roadies να ετοιμάσουν το σκηνικό είχε σκοτεινιάσει για τα καλά. Μία τεράστια μαύρη κουρτίνα κάλυπτε ολόκληρο το μπροστινό μέρος τη σκηνής. Σε λίγο η μουσική δυναμώνει.   Τα ηχεία δονούνται από το War Pigs των Black Sabbath και τα φώτα σιγά - σιγά αρχίζουν να ανάβουν. Η μαύρη κουρτίνα που κάλυπτε τη σκηνή φωτίζεται και πάνω της προβάλλεται το "Epitaph". Η σκηνή αποκαλύπτεται. Κόκκινα, κίτρινα και πράσινα φώτα, καπνοί και οι Judas Priest είναι εκεί. Μπροστά μας. το Rapid Fire ακούγεται όπως την πρώτη φορά που το ακούσαμε.  Ο κόσμος σε παραλήρημα. Ακολουθούν Metal Gods, Judas Rising, τα πάντα όλα.  Φωτιές, πράσινα και μωβ laser, καπνοί, video και καλοδουλεμένος φωτισμός τονίζουν το κάθε κομμάτι. Οι Priest μας δίνουν όσα περιμέναμε να δώσουν σ'αυτή τη συναυλία, κι ακόμα παραπάνω. Ο Halford αλλάζει τα κοστούμια/άμφια του κάθε τρία τέσσερα τραγούδια και καταφέρνει κάθε φορά να μας μαγέψει σαν αρχιερέας που μας καθοδηγεί στις μυστηριώδεις τελετές του.  Ο ήχος όχι άψογος αλλά σίγουρα καλύτερος από ότι περίμενα. Το οπτικό κομμάτι πολύ καλό αν και έλειπαν οι γιγαντοοθόνες με τα κοντινά των μελών του συγκροτήματος και των video που προβάλλονταν πίσω από τα ντράμς. (Χμ! γίνομαι γκρινιάρης). Victim of changes και σε λίγο ο Halford αναγγέλλει ότι θα παίξουν  ένα τραγούδι που μάθαμε από μια "...beutifull lady from California...". Ακολουθεί το Diamonds and rust της Joan Baez παιγμένο έτσι όπως δεν το έχω ξανακούσει ποτέ πριν. Στο τελείωμα γυρίζω στο Χρήστο και του λέω: "Αυτό ήταν... τώρα μπορούμε να φύγουμε". Κάποιος πίσω απευθυνόμενος στον Halford  μουρμουρίζει "...μας ρήμαξες ρε φίλε!". Κι όμως δεν είμαστε ακόμα ούτε στη μέση. Night Crawler, Turbo Lover, Sentinel, είπαμε... τα πάντα όλα. Η ώρα του Breaking the Law. Ο κόσμος αρχίζει να τραγουδάει τους πρώτους στίχους. Το τραγούδι συνεχίζεται ολοκληρώνεται και τελειώνει τραγουδισμένο από τον κόσμο. Οι Judas Priest δεν είναι μόνο ο Rob Halford. Ολόκληρο το Breaking the Law τραγουδισμένο απ’ τον κόσμο κι όμως ούτε ένας δεν ένοιωσε ότι έλειπε κάτι από τους Priest.
Παίζουν ήδη μιάμιση ώρα. Παύση, ένας  μάλλον ψυχρός αποχαιρετισμός και αποσύρονται. Ο κόσμος φωνάζει ρυθμικά: “Ju-das Priest, Ju-das Priest”. Σε λίγο η σκηνή φλέγεται. Άσπροι καπνοί σκεπάζουν τα πάντα, φώτα, φλόγες και ένας εκκωφαντικός θόρυβος. Μια Softail με ψηλά Viking τιμόνια και ο Halford καβάλα επάνω. Hell bent for leather. Ενα δύο τραγούδια και αποσύρονται ξανά. Κάποιος από πίσω φωνάζει γεμάτος απόγνωση “Ρεεεεε! Μια μπύρα ρεεεε!” Δεύτερο encore με το You've Got Another Thing Comin όπου ο “πιτσιρικάς” Richie Faulkner λυώνει την κιθάρα του σε ένα σόλο πυρκαγιά. Ο κόσμος τραγουδάει το ρεφραίν “...you've got another thing comin” ξανά και ξανά. Ο Halford μας ενθαρύνει: "...scream it out, this is your last change"   Έχουν παίξει τα πάντα. Είναι στη σκηνή δύο ώρες και ούτε ο κόσμος ούτε εκείνοι θέλουν να τελειώσει. Το show κλείνει με το Living After Midnight. Αποχωρούμε χορτάτοι ατόφιο δυνατό ροκ και μια αίσθηση σαν να προηγήθηκαν πέντε διαδοχικές συνεδρίες ψυχανάλυσης. Το Epitaph είναι ένα show που σίγουρα θα θυμόμαστε για πολύ-πολύ καιρό.

 

Γιώργος Τρόντζιος

FACEBOOK

TWITTER

Twitter