rockarolla-radio-logo
listen-live

                       .

{fcomment}

PAIN OF SALVATION @ PRINCIPAL 14/10/2011

dsc08480small PAIN OF SALVATION-LIVE REPORT

Βροχερή Παρασκευή βράδυ και το πρόγραμμα είχε Principal και Pain Of Salvation.
Έχοντας πολύ καλες αναμνήσεις από την εμφάνισή τους το 2007 στην τότε Υδρόγειο - τώρα Block 33- και με 2 απανωτά άλμπουμ,που όσο διαφορετικά ήταν από τις προηγούμενες δουλειές τους,τόσο όμορφα και δεμένα αποδείχτηκαν,θα ήταν λάθος να μην πάω να δω τον Daniel Gildenlow και την παρέα του.
Φτάνοντας στο χώρο γύρω στις 9.30,ήταν εμφανής μια γενικότερη ανησυχία,που όπως φάνηκε στη συνέχεια,οφειλόταν στην καθυστέρηση του στησίματος της σκηνής.Όλα τα όργανα ήταν ακόμα σε βαλίτσες μαζί με διάφορα άλλα πράγματα πεταμένα,ακόμα και μέσα στην αρένα,αναγκάζοντας μας να  ανέβουμε στον εξώστη μέχρι να ετοιμαστούν



Λογικό ήταν λοιπόν να καθυστερήσει το όλο event περίπου 2 ώρες από την προγραμματισμένη ώρα έναρξης..Έγινε γνωστό αργότερα οτι είχε πρόβλημα το λεωφορείο που μεταφέρει τα συγκροτήματα και το ταξίδι από την Τουρκία παρουσίασε δυσκολίες.Το χειρότερο όμως ήταν η συμπεριφορά των διοργανωτών προς το κοινό("Μιλάω Τούρκικα;;Ανεβείτε όλοι στον εξώστη!!")καθώς επίσης και η ελλιπής ενημέρωση σε σημείο να ακούγονται σχόλια του στυλ,"Θα παρακολουθήσουμε από τον εξώστη όλη την συναυλία,γιατί θέλουν να έχει θεατρικό ύφος"..Ασυνεννοησία και μπούρδες γενικώς!!


Γύρω στις 11 μπορέσαμε και κατεβήκαμε στην αρένα,αν και λιγοστοί(κοντά στα 300 άτομα)και στην σκηνή είχε ανέβει ήδη η support μπάντα,οι Φινλανδοί Von Hertzen Brothers,για να κάνουν soundcheck έστω και κουτσουρεμένο..Η πλάκα είναι οτι τα παιδιά αυτα που ανεβηκαν στην σκηνή ήταν τα ίδια που την έστηναν λίγη ώρα νωρίτερα..Με ενα σμπάρο,δυο τριγώνια!Δεν είχα ξανακούσει κομμάτια των Von Hertzen Brothers,αλλά ειχα ακούσει αρκετά καλά λόγια όταν έγινε γνωστό οτι αυτοί θα περιοδεύουν μαζί με τους Pain Of Salvation.Και τελικά άδικο δεν είχαν.Ένα συγχρονο συγκρότημα,με υπέροχα φωνητικά και όμορφες μελωδίες που άφηναν κάτι απο 70's,κοντά στο ύφος των POS και με ιδιαίτερη άνεση στην σκηνή.Εντύπωση μου έκανε ο κιθαρίστας ο οποίος μονίμως κουνίοταν εκτός ρυθμού,για εμάς τουλάχιστον,αλλά στο δικό του παράλληλο συμπαν όλα πρέπει να πήγαιναν ρολόι!!Έχασα και ένα μέρος από το σετ τους γιατί επισκέφθηκα και λίγο το merchandise,αλλά τα 20-25 περίπου λεπτά που τους παρακολούθησα άξιζαν και με το παραπάνω

dsc08447small

Setlist(κατα προσέγγιση γιατί έχασα και 1-2 και ίσως κάνω και κάπου λάθος):
1.Gloria
2.Thy Will Be Done
3.Freedom Fighter
4.Miracle
5.I Believe

Highlights: Οι φωνητικές αρμονίες μεταξύ των τριών αδερφών,μια πολύ αξιόλογη μπάντα που είχε στήσει παράλληλα και την σκηνή και ο όγκος του drummer(!!!).

--------------

Η ώρα πήγε 00.35,τα φώτα χαμήλωσαν και το "Road Salt Theme" ακουγόταν από τα ηχεία.Σιγά-σιγά ανεβαίνουν όλα τα μέλη των Pain Of Salvation στη σκηνή,μαζί με τον νέο drummer τους,Leo Margarit και τον hired gun μπασίστα τους και ακούγονται οι πρώτες νότες του "Softly She Cries"..Εκεί ξεχάστηκε η όποια κούραση λόγω της περασμένης ώρας και ο κόσμος έδειχνε να το απολαμβάνει!Αίσθηση προκάλεσε και η νέα άταστη 7χορδη κιθάρα του Gildenlow που έχει δώσει αυτον τον πολύ ιδιαίτερο ήχο στα δύο "Road Salt".Στη συνέχεια η μπάντα τίμησε το ένδοξο παρελθόν της παίζοντας το "Diffidentia" απο το προσωπικά λατρεμένο "BE" και το "People Passing By" απο το "Entropia".Ενδιάμεσα στα κομμάτια υπήρχαν τα κλασσικά σχόλια από τον Gildenlow,κάτι που μαζί με τον τρόπο ομιλίας και στησίματος του στη σκηνή,μου θύμισε μια μεγάλη προσωπικότητα του Rock,τον Ian Anderson,παρομοιάζοντάς τον έτσι στα μάτια μου σαν μια πιο σύγχρονη έκδοσή του(που για μένα μάλλον καλό είναι αυτό)!


Ξαναγυρνάμε στο "Road Salt" project και αυτη τη φορά μέσα από το πρώτο μέρος ακούμε το "Linoleum",που το καταγούσταρα(!!) ,γιατί είναι και το αγαπημένο μου,και μέσα από το δεύτερο μέρος ακούμε το "Conditioned" με τον κόσμο να χοροπηδάει.Να σημειώσω οτι στην προηγούμενη συναυλια το 2007,αν θυμάμαι καλά,δεν είχα δει τον Gildenlow να τραγουδάει κομμάτια χωρίς την συνοδεία μιας απο τις πολυάριθμες κιθάρες του,κάτι που έγινε αυτή τη φορά,δείχνοντας και το ερμηνευτικό του ταλέντο.Συνέχεια με τα "Kingdom of Loss",'1979",'To The Shoreline"(πανικός-χαμός-πατιρντί που λέει και η μάνα μου),"No Way" ,μέχρι που φτάνει και η ώρα αυτου του καταραμμένου "Ashes",του κομματιού που τους έβαλε για τα καλά στο χάρτη αλλά παράλληλα κόλλησε πάνω του και μια μικρή ρετσινια "εμπορικού".
Τέλος του πρώτου set με το "End Credits" να ακούγεται από τα ηχεία (για την ακρίβεια μας ξεκούφανε,γιατί ο διοπτροφόρος τεχνικός ήχου μάλλον πρέπει να είχε μια μερική κώφωση) και η μπάντα ανεβαίνει ξανα στη σκηνή χωρίς όμως να παίρνουν θέση πίσω από τα όργανα τους,στημένοι σε διάφορα σημεία στη σκηνή και σκάει μύτη ενας τύπος με μπουφάν που κρατούσε στα χέρια του ένα iPhone.Επικράτησε ησυχία,μήπως και καταλάβουμε τι συμβαίνει,μέχρι που αρχίζουν να ακούγονται κατι μπλιμπλίκια από το κινητό που μάλλον τα προκαλούσε με τις κινήσεις του ο τύπος με το μπουφάν(δεν με έπεισε πάντως).Αφού ακούσαμε ενα 2λεπτο περίπου solo ξαφνικά βλέπουμε κίνηση από τα μέλη της μπάντας,αλλά λίγο διαφορετική!Ο Gildenlow πήγε πίσω από τα drums,ο Hallgren έπιασε το μπάσο Margarit έπιασε την κιθάρα,ο μπασίστας(που για να μην το ξεχάσω εμφανισιακά έμοιαζε σαν να το έσκασε από τους HIM)πήγε στα πλήκτρα,και ο πληκτράς,ο Hermansson,έπιασε το ντέφι!Κάπου εκέι άρχισε ένα τζαμάρισμα που κράτησε 4-5 λεπτά που μάλλον πάγωσε το κοινό το οποίο σίγουρα προτιμούσε να ακούσει κάτι από το "Remedy Lane" που ξεχάστηκε,παρά αυτην την προχειρότητα..

Αφού επιτέλους τελείωσε όλη αυτή η παρωδία,πήρε ο καθένας το όργανο του(με το μπαρδόν κιόλας) και μας εκτέλεσαν,όπως ξέρουν και μπορούν,με το φανταστικό "Used".Για κλείσιμο,είναι γνωστό οτι εδώ και μερικά χρόνια ο Gildenlow έχει φάει ένα σκάλωμα με το πολύ όμορφο "Hallelujah" του Leonard Cohen.Το ακούσαμε και το 2007,το ακούσαμε και σε αυτό το live.Αυτή τη φορά όμως λίγο διαφορετικά.Ο frontman των POS ζήτησε από όλο το κοινό να καθήσει κάτω,όπως έκανε και ο ίδιος επι σκηνής καθώς και η υπόλοιπη μπάντα.Η εκτέλεση ήταν ακουστική,με τον Hermansson στα πλήκτρα και μια πολύ καλή ερμηνεία από τον Gildenlow(που δυστυχώς όμως δεν πιάνει μία μπροστά στην αντίστοιχη cover version του Jeff Buckley)και στο τέλος σηκωθήκαμε όλοι μαζί για να ολοκληρωθεί το κομμάτι.
Και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε και η βραδιά..Ο κόσμος σίγουρα ήθελε περισσότερο,σίγουρα ΔΕΝ ήθελε το iPhone jam,σίγουρα ευχαριστήθηκε την απόδοση της μπάντας και ακόμη πιο σίγουρα αγάπησε τα 2 "Road Salt".To live ίσως δεν ήταν καλύτερο από αυτό του 2007,είχε λιγότερο κόσμο και κατώτερο setlist αλλά ευτυχώς είχε πολύ καλό ήχο και μια μπάντα που ρισκάρει και ας μην πετύχει όσο θα ήθελε,και το λέω γιατί έχω βαρεθεί να ακούω άσχημα λόγια για συναυλίες σαν αυτήν που είχε 2-3 ψεγάδια,και να αποθεώνονται εμφανίσεις πεθαμένων συγκροτημάτων που μας πλασάρουν τα ίδια 15 κομμάτια,20 χρόνια τώρα και έρχονται κάθε 6 μήνες με διπλάσιο εισιτήριο από αυτό τον POS..Ονόματα δεν λέμε,υπολήψεις δεν θίγουμε...



Setlist:
1.Road Salt Theme
2.Softly She Cries
3.Diffidentia
4.People Passing By
5.Linoleum
6.Conditioned
7.Kingdom Of Loss
8.1979
9.To The Shoreline
10.No Way
11.Ashes
Encore
1.iPhone Jam
2.Used
3.Hallelujah

Highlights:Η άταστη 7χορδη του Gildenlow,τα απίστευτα φωνητικά του Hallgren,ο emo μπασίστας και φυσικά η -σαν να ακούω το cd- φωνή του Daniel..

FACEBOOK

TWITTER

Twitter